„Zauważył jednak, a raczej usłyszał rozmowę przechodzącego marszałka z baronem.
Opierając się na ramieniu przyjaciela marszałek mówił
— Żal mi cię, baronie, ale zważywszy na wszystko, co się stało, jestem zdania, że córkę twoją trzeba co prędzej oddać do klasztoru.
— A to dlaczego
— Dlatego, że król zakochał się w pannie de Taverney bez pamięci — odpowiedział Richelieu. — Gotów jestem się za
łożyć...
Gilbert zbladł i osunął się na ziemię bez zmysłów.
CXIV PRZECZUCIA
Nazajutrz w południe Nicole zameldowała Andrei przyjazd Filipa de Taverney.
Uradowana Andrea pobiegła na spotkanie brata i spotkała go na schodach, witając serdecznym uściskiem.
Weszli wraz z Nicole do pokoju i teraz dopiero Andrea spostrzegła, że Filip był poważniejszy niż zwykle. Z uśmiechu jego przebijał smutek.
— Co ci jest — spytała ze współczuciem i niepokojem.
— Odebrałem dziś rozkaz, żebym wyjechał do pułku — odpowiedział Filip.
— Och! — krzyknęła Andrea i oparła sięo brata.
— Czyż mój wyjazd tak bardzo cię zasmucił — spytał zdziwiony Filip. — Przecież w życiu żołnierza to sprawa zwyczajna.
— Tak... A dokąd jedziesz
— Do Reims. Przyszedłem pożegnać się z tobą. r— Pożegnać się...
— Co z tobą, Andreo — zatrwożył się Filip, podejrzewając, że siostrę dręczy jakaś inna sprawa, ponieważ nie wydało mu się to możliwe, aby jego wyjazd był jedynym powodem egzaltowanego zachowania się Andrei.“(9)