„— Szkoda — mruknął — że nie słyszałeś, jaką mowę wygłosiła nam dzisiaj na twój temat Aria. Że cię nie rozumiemy, że gdyby ktoś archeologom niszczył stanowiska i tratował zabytki, to także wystąpiliby bezwzględnie w imię swojej specjalności... i pracy, którą służą nie tylko sobie. Powiedziała także...
— ... że jestem miłym chłopcem, którego warto zaprosić na party — dopowiedziałem czując,
—Jesteś pewny, że nie o to chodzi — nie potrafiłem sobie odmówić szczypty ironii w głoitie, co mogło stanowić rewanż za lekcję, jakiej mi przed chwilą udzielił. — Więc powtórzcie im naszą rozmowę. Proszę was o to. Zobaczycie, czy te pół roku nie zrobi na nich wrażenia... co najmniej takiego, jak na was. Jesteście jednak d.iecinni. Za pół roku będzie im równie przykro odlatywać stąd, jak gdyby to było jutro. To wszystko, co mogę wam powiedzieć. A co do kolacji... dziękuję. Mam jeszcze trochę pracy, zresztą... wolałbym nie być obecny, gdyby komuś znowu przyszła ochota wygłosić mowę na moją cześć. I tak będzie wesoło, kiedy im wyjaśnicie ich pomyłkę... to znaczy, że nie mówiłem ani słowa o specjalnym statku. Dobranoc i... smacznego.
Odwróciłem się i nie oglądając się już na nich, wlazłem do mojego pojazdu. Pracy nie miałem już żadnej. Niestety nie. Ale po co było przedłużać scenę, która z pewnością żadnej ze stron nie sprawiała przyjemności“(12)